Ein liten hyllest

For nokre dagar sidan kjørte eg bak ein bobil. Kvar gong eg ser ein bobil går tankane mine til ei av dei mest fantastiske damene eg har møtt i heile mitt liv. Som nyutdanna sjukepleiar begynte eg på natt på ei travel medisinsk avdeling på sjukehuset. Som nyutdanna sjukepleiar kunne eg eigentleg ingenting. Ikkje eigentleg. Det "kliniske blikket" var dårleg utvikla og læringskurva var bratt.

Det var då eg vart kjent med denne dama. Det var ikkje første gongen ho hadde møtt ein nyutdanna, forvirra og totalt uvitande sjukepleiar. Dei hadde ho møtt mange av, og ho hadde lært mange kva det kliniske blikket eigentleg handla om. Ho lærte meg korleis eg skulle snakke med pasientane, korleis eg skulle reie ei seng på ein god måte, kva tid eg måtte ringe legen, korleis eg skulle vise pasientane respekt, korleis eg skulle opptre overfor pårørande, korleis eg kunne takle dei vanskelege situasjonane, kor viktige dei små detaljane var. Ho lærte meg å ta søpla ut frå romma før vaktskiftet og å stå på krava for pasientane. Eg kunne ramsa opp mykje.

Ho sa sjeldan "no skal eg vise deg...", ho berre gjorde det ho alltid hadde gjort. Ho var eit førebilete for meg i måten ho var på og holdningane ho hadde. Ho hadde ein genuin omsorg for pasientane, dei ho arbeidde for og saman med. Ho hadde ein arbeidsmoral som overgår dei fleste, og sette ære i å gjere ein god jobb. Ho er stemma som er i hovudet mitt når eg blir freista til å ta snarvegar og gjere halvgodt arbeid. Ho hadde høge krav til seg sjølv, og forventa at dei rundt også gjorde sitt beste. Ho sette ein standard i yrkesutøvinga si som vi andre gjorde vårt beste for å leve opp til. Ikkje fordi vi følte vi måtte, men fordi ho fekk oss til å ønske det.

Ho høyres ut som ein helgen, men ho var nok ikkje det. Ho var eit menneske med følelsar, tankar og meiningar, ho som alle oss andre. Ho kunne bli sint og føle seg urettferdig behandla. Ho blei fortvilt når ho følte ho ikkje fekk det ho meinte ho trong og hadde rett på, og ho hadde sterke meiningar om mangt.

I mange år arbeidde vi mykje ilag, vi to. Etter kvart vart det mindre og mindre, eg skifta arbeidsplass og møtepunkta vart færre. Men kontakten var der dei gongene vi møttes. I korridoren på sjukehuset vart dagen lysare og betre kvar gong eg såg ho. Ho trong ikkje å ha tid til å prate med meg ein gong.

Eg kjem aldri til å gløyme morgonen på arbeid då kollegaen min sa: "Ja, du veit vel kva som har skjedd??" Nei, det visste eg ikkje, og det er sjeldan eg har vore så sett ut som då ho kunne fortelje at ho som eg har sett på som eit førebilete og ein morsfigur i så mange år, hadde døydd berre få dagar før.

Det går sjeldan ei heil veke utan at ho er innom tankane mine. Som her eine dagen då eg kjørte bak bobilen. Då kom ho i tankane mine igjen. Ho elska turane i bobilen, saman med mannen og gjerne eit barnebarn eller tre. Framfor alt var familien det viktigaste for ho. At dei hadde det bra var avgjerande for om ho hadde det bra. Eg trur at svigersønene hennar hadde ei like god svigermor som svigersønene til mamma, og det seier litt.

Ein liten hyllest til ei av dei mest fantastiske damene eg har møtt. Ho har lært meg så utruleg mykje om livet og har mykje av æra for at eg er ein så god sjukepleiar som eg er i dag.

17. mai er vi så glad i...?

No sit eg her med bunadsøljene til rens i sitronsyre og Zalo og funderer på korleis 17. mai alltid kjem som julekvelden på kjerringa. I alle fall her i huset. I år er det verre enn nokon gong. Eg har ei oppgåve som skal leverast på fredag, og som vanleg har eg ikkje akkurat starta skrivinga i så veldig god tid. Neste søndag skal håpefulle nr.1 feire konfirmasjon, og planlegginga til det er vel heller ikkje heilt i boks.

Nattdyr som eg er så går sjølvsagt natta med til skriving av oppgåve og dagen går med til soving. Meir usosial enn det er det vanskeleg å bli, i alle fall om du spør sjefen i heimen som må halde ut med meg dei få timane vi er våkne og heime samtidig. Men han har, som alltid, eit heilt utruleg tolmod og overser og overhøyrer dei verste utbrota. Stakkars ungar som ikkje forstår noko som helst når mora brøler fordi dei flyttar på ein stol eller spør om dei kan få mat. Berre fem dagar att, folkens!


17.mai kom så lite lageleg som det går an i år, midt i oppgåveskrivinga. Som eg for så vidt kunne ha gjort unna for lenge sidan, om det ikkje var for at eg er ein evig tidsoptimist! Fint ord, ikkje sant? Høyrest så mykje betre ut enn at eg alltid er for seint ute. Eg er evig optimist når det kjem til å vurdere kor mykje tid eg har.

Ellers har eg i mange år hatt lite til overs for 17.mai, med småungar som skal gå i tog sjølv om dei eigentleg ikkje vil, i surt og grått vèr, med frukostbrødskiva i handa og bunaden på snei, stupande ut døra alt for seint - i år igjen. Sjarmen har liksom ikkje vore der på same måten som då eg var lita. Då gjekk alle i tog. Og då meiner eg alle. Vi gjekk rebusløp frå skulen til aldersheimen, dit korpset kom for å spele før toget gjekk attende til skulen. Først gjekk korpset, som hadde vore i 4-5 bygder og gått 17.mai-tog tidlegare på dagen, så kom skulen. Når alle skuleklassane hadde gått, ja då gjekk alle andre etter i toget. Dei skulle jo bort på skulen, skal vite, for der var festen.

Og toget gjekk midt på riksvegen! Å få gå midt i bilvegen var ulideleg spanande for ei lita ei som ikkje fekk sykle på besøk til venninnene sine før ho var både 11 og 12 år. Det var så mykje langtransport forbi hos oss, og alle skulle rekke ei ferge. Alle som har prøvd å rekke ei ferge veit at fartsgrensene alltid er for lave og tida alt for kort. 12-åringen min såg ikkje heilt fasinasjonen med å få gå midt i vegen, han berre himla med augene og rista overberande på hovudet. Etter kvart som ungane blir større blir det trass alt enklare med 17.mai-feiring òg, heldigvis. Ungane går sjølv og dei får ikkje panikk om du ikkje står der toget sluttar for å ta imot. Men strevsamt for mora? Ja, det er det enno.

17.mai i år vart spesiell for meg. Ikkje berre på grunn av oppgåveskriving, men fordi det er 70 år sidan krigen var slutt i 1945. No var ikkje eg der då, men eg er nok over middels interessert i både historie og etter kvart politikk, og eg innser at vi er heldige. Du, så heldige vi er! Vi får gå i tog og feire at vi bur i eit fritt land. Vi har barnetog! Barna feirer at Norge er eit fritt land. Kontrasten mellom markeringa av frigjeringsdagen 8.mai i Norge og markeringa 9.mai i Russland var markant. Feiring av eit fritt land versus militær maktdemonstrasjon frå eit land som yppar seg i Europa. Vi er heldige.

Og ein ting til: eg er lettrørt. Du veit at du er lettrørt når du må svelge klumpen i halsen når du ser korpset marsjere forbi og spelar opp "Gammel jægermarsj" og innser at dei ungane der, dei gjer ein fantastisk innsats på 17.mai! Og når eg ser at russen er med i korpset og får fritak frå uniformsreglane, då blir eg glad langt inn i hjarterota, og må svelge litt til. Og no er søljene ferdig rensa, blanke og fine til konfirmasjonen.

Ei heilt ny rolle. Dessverre.

I fjor sommar fekk eg utdelt ei ny rolle. I tillegg til at eg er ektefelle, mor, student, sjukepleiar og alle andre kjekke roller. Eg fekk utdelt "pårørande-rolla". Ikkje berre vart eg pårørande, eg vart "sjukepleiarpårørande". Alle som arbeider i helsevesenet veit at andre som arbeider i helsevesenet er dei verste pårørande som finns. Dei veit for mykje, kan for mykje og vil vite alt for mykje. Dei forstår for mykje. Og dei forstår for lite.

Ikkje sjeldan har ein sjukepleiar eller ein lege hausta medlidande blikk etter ein telefonsamtale med påfølgande sukk og orda: "Det var pårørande til NN. Han er lege/sjukepleiar." Eg har sjølv himla med augene og fulgt opp med: "Han bur vel i Oslo òg, då? Eller Bergen?" Svaret er ofte ja, og vi er skjønt einige, utan å ytre eit einaste ord til. At det er dei verste pårørande som er. Dei med utdanning innan helse og som bur langt vekke.

Det er noko med måten desse helse-pårørande ordlegg seg. Dei forventar at når vi får vite at dei har utdanning innan helsesektoren, så skal vi automatisk vere innforstått med at alt vi seier, det forstår dei. Uansett. Bruk helst latinske ord og uttrykk. Dei forstår. Uansett. Om han som ringer er overlege ved psykiatrisk avdeling ved eit sjukehus i Oslo eller Tromsø, så forstår han automatisk alt som foregår med mora som er innlagt på lungeseksjonen i Molde. Eller ved infeksjonsseksjonen. Uansett. "Eg er lege." = "Eg forstår alt, eg vil vite alt, ikkje prøv å skjule noko!" "Har de prøvd å..." " Eg meiner at..." "Eg vil at..." Sjukepleiarane er ikkje det grann betre enn legane. Berre så det er sagt.

Mi historie som sjukepleiarpårørande startar med at eg har eit ærend inn på den medisinske sengeposten eg har vore tilsett ved i mange år. Eg kjenner alle og alle kjenner meg. Det er kollegaer og vener, og dei blir alltid litt forvirra over om eg er på vakt der eller om eg er ute på ærend frå poliklinikken eg no har arbeidd på.

Eg surra rundt og tulla meg til slutt inn på vaktrommet der eg kastar eit blikk på pasienttavla. Der finn eg eit underleg kjent namn. Eit namn eg ikkje kjente, men kjente likevel. Eg forsto ingenting og lurte på kvifor namnet var så kjent? Kven var det som heitte det? Det demra for meg til slutt - klart eg kjente namnet! Det var berre på heilt feil plass. Heilt feil.

Å vere pårørande betyr at ein du er glad i ikkje er frisk eller har behov for meir hjelp enn det du er van med. Det betyr at den du er glad i ikkje er udøyeleg. Det betyr at livet, og verda, blir sett i eit anna perspektiv. Det betyr at du revurderer ditt eige liv.

Det betyr også at du innser kor heldig du er som bur i Norge. Her står legar og sjukepleiarar til disposisjon døgnet rundt. Ja, det er mykje som kunne vore betre, og det er ikkje optimalt at gamlemor på 80 må reise med "samlebuss" når ho skal på kontroll på sjukehuset. Men ho får i alle fall kontroll!

Som sjukepleiar veit eg og forstår meir enn dei fleste andre i familien min. Eg er med glede med på legevisittar for å høyre og forstå kva legen seier. Eg vurderer kva eg skal seie vidare og kva som er best å halde stilt om. Og eg forstår meir enn legane seier. Eg har sett det før. Eg har skrekkscenariet klart for meg og forandrar ferieplanane, fordi alt plutseleg blir så usikkert.

Eg var pårørande på avdelinga der eg hadde arbeidd i årevis. For meg var det trygt. Trygt fordi eg slapp å gjere meg kjent med dei som arbeidde der og som hadde ansvaret for min kjære. Trygt fordi eg kunne vere meg sjølv. Trygt fordi eg visste at eg kunne stole på legane. Samtidig var det slitsamt. Veldig slitsamt. Fordi alle kjente meg. Alle visste at ein eg var glad i var sjuk. Sannsynlegvis alvorleg sjuk.

Det var slitsamt fordi eg var sjukepleiarpårørande som krevde meir enn ein "vanleg" pårørande gjer. Og eg krevde det av kollegaene mine. Venene mine. Balansegangen var ikkje lett. Dei stilte opp med glede, sjukepleiarane, hjelpepleiarane og legane. Dei var fantastiske og eg prøvde "å halde meg i skinnet" og ikkje kreve urimeleg mykje. Eg håpar at eg greidde det, eg trur eg gjorde det, men sjølvinnsikta er vel ikkje alltid til å stole på?

Eg er heldig og har fortsatt alle mine kjære, friske og raske. Det var betennelse og ikkje kreft, slik den mikroskopiske sjansen var. Skrekkscenariet slo ikkje til. Men eg har fått eit glimt av at dei rundt meg ikkje er udøyelege. Ikkje dei heller.

Back again!

Det siste halvanna året har ikkje eg vore inne på bloggen meir enn to-tre gonger, medrekna i dag. Det er ein ganske enkel grunn for det. Eg har så lyst til å skrive, men eg prioriterer det ikkje. Det er då det dårlege samvitet kjem krypande, og gode forsvarsmekanismer mot det er fornekting, neglisjering, fortrenging og andre slike ord. Det resulterer i at eg ikkje går inn på bloggen, noko som igjen resulterer i at han ikkje blir oppdatert, naturleg nok.

Visjonen for bloggen no er at eg, sannsynlegvis med veldig varierande tidsintervall, skal skrive litt om det eg opplever og tenker på. Med andre ord ein blogg som er lik dei fleste andre bloggane som finns. Forhåpentlegvis er det nokon som gidd å lese likevel.

Ein liten "quick update" før eg går skikkeleg i gang, det er trass i alt over to år sidan sist innlegg:
Eg er fortsatt velsigna og gift med den mest fantastiske mannen og har dei tre flottaste ungane. Vi bur fortsatt i Molde, i huset som stadig nærmar seg å bli ferdig oppussa. Eg legg meg fortsatt ikkje før normale folk står opp om eg har sjansen til det, til mannen sin store frustrasjon. Eg har eit halvår att i 30-åra og har tenåringsgut(!) i huset. På førstkomande tirsdag har vi 19 års bryllaupsdag, forresten, så fekk eg sagt det óg. Eg har sommarjobb! Har nemleg kasta meg inn i studentlivet igjen, sjølv om eg nok ikkje er den "typiske studenten". Eg nyt at ungane har skuleferie og eg nyt den fantastiske somaren vi har i år! Akkurat no nyt eg at eg har huset for meg sjølv og at eg straks skal legge meg. Faktisk.
Trener fortsatt på å leve etter dette:

Nostalgi...

Trur eg er i det nostalgiske hjørnet i dag... Søndag for ei veke sidan hadde vi avslutning på bibelskulen. (Beste festen svigerfar min hadde vore på på lange tider, forresten...) Det var ein fantastisk fest der både lærarane og elevane vart æra for innsats og framgang. Vi visste jo alle at året ville ta slutt, men ikkje så fort! Som de ser så er vi ikkje mange, men kvaliteten overgår kvantiteten i lange baner. Det kan for så vidt sjå ut til at vi ikkje er heilt gode i toppen heller, men kva kan ein forvente etter eit år på skule i Bergen?? He he...

Fantastiske folk, alle som ein, både lærarar og medstudentar. Dei har alle lært meg noko nytt, dei har gitt av seg sjølv og inspirert meg og dei andre i klassen. Eg har fått nye vener, vener eg er sikker på eg møter att, før eller seinare, sjølv om vi flyttar heim til Molde om ei veke. Per Edvin og eg er utruleg takknemlege for å ha fått vere ein del av denne gjengen, og ikkje minst for at dei har teke imot både oss (gamlingane...) og ungane våre på ein så flott måte. Ungane våre beundrar stort både klassen og lærarane, og dei i klassen har vore gode eksempel og førebilete for dei. Eg håper at eg ein dag er mor til ungdommar som liknar dei eg har gått på skule saman med i vinter!

Det som var mest forunderleg med avslutningsfesten var at det ikkje vart noko store "sippe-scener", men som ein av medstudentane mine sa: "Eg veit kvar alle er på veg. Eg lurer ikkje på om det vil gå bra med dei, eller om eg kjem til å få høyre frå dei eller om dei, for eg er sikker på at det kjem eg til å gjere. Så eg er ikkje så trist heller." Ein vis mann. Og eg er heilt einig. Eg veit at Gud har store planer for kvar einaste ein, og eg veit at alle saman har eit djupt ønske om å gjere det Guds kallar dei til, så eg er heller ikkje trist. Ikkje på den måten. Sjølvsagt er det trist at vi ikkje kjem til å treffast kvar dag, vi er jo vande med det no, men... Skjønar de kva eg prøvar å sei?

Festhelg!

Denne pinsa har vore rå. Vi starta på laurdag med å vere med å sjå på bryllaup, fortsette på søndag med barnevelsigning og på måndag med 2.pinsedagsgudsteneste i KF, før vi avslutta i dag (ja, det kjentes i alle fall ut som helg...) med besøk på hytta til eine læraren vår, med bålbrenning og grilling.

Ungane har kosa seg! Det er fortsatt sol her i Bergen, sjølv om temperaturen nok er på veg ned. Vi kjente at sydentemperaturane var her på søndag, i alle fall! Bunaden var god å ha på 17.mai med 2-3 grader og vind, på søndag var det 20 grader meir og ingen vind... Alle som har prøvd det veit at bunad desidert egnar seg best rundt 10 grader.

Uansett var det artig å vere med på barnevelsigning. Heller ikkje her har eg så veldig lang fartstid, eg har vel vore med på omlag tre stk, vil eg tru. Som observatør, rett nok! No var eg plutseleg midt oppi det og skulle delta på både den eine og den andre måten. Som eg brukar å gjere så hadde eg òg denne gongen sagt "ja då, klart eg kan det!" då eg vart spurt. Men det er ein god ting. Eg får utvida grensene mine, og det er sunt.

Eg hadde det heilt fortreffeleg, for å vere ærleg. Barnevelsigning er ein fantastisk skikk! Når forsamlinga løftar ungen opp til Gud og i fellesskap ber for han og velsignar han, det er flott. Dessutan blir familien inkludert på ein suveren måte, dei blir på same måten som ungen løfta fram for Gud av forsamlinga og bedt for. Herleg.

Etter gudstenesta var det middag og selskap, og vi var inviterte! Stas! Kjekt å treffe att folk eg kjente for... oj... 20 år sidan, +/-... Dei var som før, berre annleis, om du forstår. Finstasen gjekk gradvis over til shorts og bare bein for den yngre garde, for min del krympa både lengda og tjukkelsen på stasen etter som dagen gjekk mot kveld. Deilig!

Vi kjenner no at det nærmar seg slutten av året vårt i Bergen. Det er ganske vemodig. Vi har fått for mange gode vener her omkring til at det kan gå for seg utan ein viss grad av vemod. I dag var det ei i klassen vår som konkluderte med at ho skulle begynne å be om at vi skulle få oss ei billeg hytte på Askøy. Det hørtes i grunn ut som ei god plan!

Pinse

Pinsa er artig. Det er den høgtida eg likar best av alle høgtidene vi har, trur eg. Ikkje det at det ikkje var stort at Jesus kom til jorda, eller at han døydde og sto opp att. For all del! Utan det hadde vi ikkje hatt noko å tru på, så det er viktige høgtider å markere. Men likevel. Det er noko spesielt med pinsa. Eg har tenkt ein god del på dette dei siste månadane. Eller åra, kanskje? Litt vanskeleg å sei.

I påska skjedde det som gjer at vi har ein bodskap å gå ut med. I pinsa skjedde det som gjer at vi tørr å snakke med andre om det. Den Heilage Ande kom til jorda! Berre lyden var "like the roaring of a mighty windstorm"! Det sei litt om kor kraftig og mektig han er. Og han bur i oss. Jesus sa at han skulle sende kraft frå himmelen over læresveinane sine, og vi har del i det same som dei. Tenk på det. I oss bur den same Heilage Ande som budde i Peter, Paulus, Johannes, Stefanus +++ - og den same Anden som budde i Jesus då han gjekk omkring på jorda. Wow!

Livets nest viktigste valg...

På laurdag var vi på vigsel i KF Bergen. Eg har berre ein "pinsevigsel" og ein frikyrkjeleg vigsel på samvitet utanom statskyrkja, så vi var spente på korleis dette vart. Vi gjekk altså dit litt for å tilfredsstille den nysgjerrige hjernen min og litt fordi Hans Arne kjenner brudeparet gjennom barne- / ungdomsarbeidet (litt vanskeleg å vite om ein skal definere den alderen som barn eller ungdom...).

Det første som slo meg var at det ikkje skulle så veldig mykje til for å forandre eit heilt vanleg forsamlingslokale til eit storslagent bryllaupslokale. For ei som har vorte utstyrt med andre gåver enn kreativitet på det planet var det imponerande. Verkeleg.

Ettersom klokka nærma seg kjente vi at høgtida senka seg over forsamlinga. Det er noko spesielt med ein vigsel. Når to menneske skal love kvarandre livslang truskap. Då blir ein automatisk litt høgtidsstemt. Til og med i ei karismatisk forsamling der nokon kan føle at det er litt for lite høgtid og "ærefrykt" til vanleg. Det er berre slik. For the record: eg trivast veldig godt slik det er i KF...

Per Arne Gjerde forretta, på ein glimrande og jordnær måte. Han kalla ein spade for ein spade fleire gonger og sa at dette blir ikkje alltid lett. Sjølv om det naturleg nok er fryd og gaman i dag, så består livet av flest kvardagar. Det er der livet blir levd, i kvardagane, saman i heimen. Det er der kjærleiken blir sett på prøve, og det er der vi får bryne oss og slipt oss.

Medan eg sat der og hørte og såg vart eg plutseleg rørt, slik eg overraskande nok blir i dei fleste vigslane eg er i. Eg ser ikkje på meg sjølv som ein lettrørt person, men innser etter kvart at eg kanskje bør revurdere den oppfatninga... I alle fall hadde eg heller ikkje denne gongen med noko som likna på papir til å tørke snørr og tårer, så eg bestemte meg for å bite tennene saman og slutte med slik tull. Men tankane var der enno.

Tankane sa at desse to var heldige. Dei er heldige som har eit så godt utgangspunkt for ekteskapet sitt. Dei er heldige som begge to er grunnfesta i Jesus som sin Herre og frelsar. Dei er begge to solide og reflekterte og har fått "kvardagsundervisning" som vil hjelpe dei til å møte utfordringane som kjem på ein god måte. Tankane gjekk attende til vårt bryllaup. Til vår start på ekteskapet. Vi hadde eit utgangspunkt så himmelvidt frå det desse to har. Tankane førte til bøn. Bøn for brudeparet, for framtida deira og ekteskapet. Og eg vart fyllt av takk til Gud! Takk for at desse to har fått eit så godt utgangspunkt. Takk for at ikkje alle ektepar er nødt til å gå gjennom det vi har gjort, og takk for at eg er gift med Per Edvin!

Det er som Per Arne sa: Det er det nest viktigaste valet eit menneske gjer i livet, nest etter valet om å følgje Jesus eller ikkje. Det er så sant!

Høgtlesing

Den nye sporten i heimen. For mor, i alle fall. Vi har i løpet av vinteren vore gjennom alle sju Narniabøkene, to gonger. Ja, for Hans Arne og Jørgen starta sjølvsagt ikkje samtidig, skal vite! Men eg kan ikkje skryte på meg å ha lese 799 sider høgt to gonger, for målet var at dei skulle lese sjølv... Hans Arne gjorde nok grovarbeidet sjølv, og fekk høgtlesing innimellom som belønning. Jørgen vil eg påstå las over halvparten sjølv han òg, ikkje verst for ein tredjeklassing!

No har mora blitt bitt av "kjøpe bøker-basillen", så no har ho vore på shopping både på nettet og i bokhandlar i byen. Ja, fortsatt Bergen. Eg greier faktisk å finne fram i sentrum om eg absolutt vil. -og viss eg berre ikkje rotar meg så langt vekk at eg ikkje veit kvar Grieghallen, endestasjonen til bybana og Fløibana er. Då greier eg meg bra. Eg veit dessutan kvar "den blå steinen" og Dolly Dimples er, så då er eg berga. Tør til og med å kjøre inn til sentrum med bil - utan mann og GPS! He he. Når ingen andre skryt, så må eg gjere det sjølv!

Men altså. Ungane fekk låne Jules Verne av Margrethe, og Jørgen er godt i gang med "En verdensomseiling under havet" og Hans Arne med "En reise til jordens indre". Eg hadde ein runde på nettet, eigentleg for å sjå om eg fann Jules Verne, men enda opp med noko heilt anna. "En liten prinsesse", "Den hemmelige hagen" og "Lille lord Fauntleroy" kan vel knapt kallast fengande for gutar på Hans Arne og Jørgen sin alder? Det fenga vel mest mora. Jørgen (stakkar) var med inn til sentrum ein dag, og då kom eg på den lyse idèen om at det kanskje var Jules Verne på ein vanleg bokhandel. For ganske ofte har dei bøker i butikkane som ikkje går an å få tak i på nettet! Eller... Etter tre-fire bokhandlar begynte nok entusiasmen å dale litt i den yngre generasjonen (det var ein god porsjon entusiasme då vi starta runden, faktisk), medan eg hadde fått blod på tann. Det vart ikkje noko Jules Verne, men derimot "Huck Finn og eventyra hans" og "Skatten på Sjørøverøya". Vil tru dei fell i betre jord hos jr og jr. Den første boka er på nynorsk, men i følge Jørgen går visst det "heeiilt fiint"! Eit aldri så lite "Yesss!!" må eg innrøme kom for meg, inni hjernen min, men time will show...

Anna fekk derimot æra av å velge seg ei bok av dei tre tidlegare nemnte bøkene som fenga mora, og pussig nok fall valet på den boka som var raud, med rosa prinsessekroner på og tittelen "En liten prinsesse"! Shocking! Den største utfordringa der i garden er korleis ein skal forklare ord som "indignert", "forlegen", "bekjentskap" og at rektoren har eit "horn i siden" til stjerneeleven. Konklusjonen første kvelden var at vi var glade for at vi ikkje måtte sende vår (snart) sjuåring på kostskule på andre sida av jorda. Anna forkynte at ho alltid skal gå på skulen som er nærast oss slik at ho kan bu heime. Vi får håpe at det ikkje skjer...

Fordelen med å lese for Anna er at eg får lese heile boka, i samanheng. Fordelen med dei to andre er at eg kan seie at eg ikkje har tid, dei får lese sjølv. Bakdelen er at den første versjonen fører til mykje høgtlesing (=oppbrukt stemme, som faktisk er ei ganske god unnskyldning når du synest du har lese nok. Berre prøv.). Bakdelen med den andre er at eg berre får lese kvart andre-tredje kapittel i bøkene (=samanheng?). Målet er uansett at dei skal bli glad i å lese, og det trur eg er oppnådd. I alle fall med dei to eldste. Trur eg. God bok!

Praksis

Vi har no i to veker vore i praksis på Askøy (utanfor Bergen, for dei som ikkje veit det, he he...). Tenkte det var på tide at de får vite litt om korleis det går. Vi har vore ein del rundt på øya og bedt, og vi har fått stadfesta at Gud har store planer for Askøy! Vi har vore på skulebesøk, på omsorgssenter og på kjøpesenter, og vi har sett at Gud berører menneska som vi (Han) kjem i kontakt med. Berre på desse få dagane har fleire vorte helbreda og fri frå smerter, og tre unge menn har teke imot Jesus som sin Herre og frelsar! Det er så bra! Bibelskulen har hatt eitt team i Bolivia og eitt på Filippinene i tillegg til oss på Askøy, anbefaler å lese elevbloggen til Bergen Bibelskule for meir detaljert oppdatering på alt det gode som skjer! http://bibelelev.wordpress.com/ Som de vil sjå så er det mest eg som har skrevet frå Askøy på den bloggen òg, difor har det ikkje vore så høgt prioritert å skrive her... Enjoy! Gud er god!

Småbarnsfamilie og butikkdrift

I familien Frisvoll har vi det for tida særdeles travelt. Vi driv butikk. Eller, det er vel strengt tatt Jørgen som driv butikken, han er butikksjef, eller adm. dir., kanskje? Høres enno meir flott ut det, i grunn. Han er ein veldig omgjengeleg og flott sjef, vil eg sei. Han deler all inntekt på tre, slik at både han, Anna (som er produktdesignar, innovativ medarbeidar og selgar) og Hans Arne (som er konsulent og selgar) får like mykje løn uansett innsats. Imponerande. Han er veldig oppteken av at alt skal vere rettferdig, men eg trur at eg hadde hatt eit anna syn på kva som er rettferdig lønsdeling i denne situasjonen...

Butikken heiter Angen, etter ANna og JørGEN, med tydeleg G, vel å merke. På opningsdagen, for to veker sidan, var det loddsal med påfølgande trekning, og eg vann! Eg må dessverre med skam innrøme at eg enno ikkje har henta premien min, to valfrie varer frå eine veggen i butikken, noko eg til stadig får høyre. "Korti ska du ringe med bjella for å komme og få premien din, mamma?" Lurer på korleis eg skal få sagt at det er begrensa kor attraktivt utvalet i butikken er? Det er vel eigentleg ikkje noko ei god mor seier, er det vel?

No har varesortementet rett nok vorte utvida dei siste dagane. Jørgen har laga arbeidshefter og teikneseriehefter, sirleg kopiert frå Donald-blad og diverse aktivitetshefter. Forresten, om du treng ein fargekopi av noko - ikkje kom hit. All farga i printaren er brukt opp... Bestillinga som eg har inne, og har betalt for, har eg enno ikkje fått, for vi har gløymt å kjøpe tape. Som de kanskje forstår så er inntektene i butikken rein nettoinntekt for gründaren Jørgen og medarbeidarane hans. Uansett så har dei, særleg Jørgen, noko å halde seg i ånde med, og det er jo bra i desse maidagane - som minner mest om november...

Eg får vel ta meg ein tur i butikken i morgon og hente premien min. Lurer på om eg skal ta heimelaga bursdagskort, teikneseriehefte, julepynt, eller eit bilete, kanskje?

Vår, hage, minner og alder...

Jepp, det er endeleg eit fakta og ikkje lenger berre ein draum og eit håp. Det er vår!

Og som ganske mange andre her i verda kjenner eg at eg er litt våryr... Veldig udefinerbar følelse å kjenne på, eigentleg, "våryr"... Men eg trur det er det eg må kalle det. Alt eg må gjere blir liksom litt lite viktig, berre fordi det er vår. På eitt eller anna finurleg vis. Hmm...

Uansett så har vi fått nyte godt av finveret som har vore her dei siste dagane. I dag har vi hatt fri alle fem, og var så heldige å bli invitert på grilling hos Margrethe på Askøy. Forresten, om ho inviterte oss, eller om eg gjorde det sjølv, det lurer eg litt på. Uansett hadde vi ein fantastisk dag i sol og vårluft. Dei har nemleg noko ikkje vi har. Hage. Det er ein av dei få tinga eg verkeleg saknar sårt frå huset vårt i Molde. Hagen. Ungane kan ikkje springe ut og inn som dei vil på finversdagane her i Bergen, for vi har ikkje HAGE! Men i dag sprang dei. Og kosa seg. Deilig. Tusen takk til Margrethe!

I helga var vi på Gullbotn saman med ein heilt fantastisk gjeng frå Askøy. Vi er så velsigna at vi får vere med dei i fjorten dagar som ein del av skuleopplegget vårt. Klassen vår er delt i tre, eitt team er i Bolivia, eitt på Filippinene og vi er på eksotiske Askøy. Vi er så heldige som får vere med på det som skjer der ute, dei har hatt ein eksplosiv vinter med fleire nyfrelste kvar veke i periodar. Eg blir heilt stum, dette er ikkje vanleg kost for ein (som før nemt...) sindig romsdaling. Men Gud er god -og er heldigvis ikkje begrensa av mine erfaringar! He he... Det er veldig inspirerande og kjekt å få vere vitne til det Gud gjer blandt sitt folk.

Vi var som sagt med dei i helga på Gullbotn, og Per Edvin og eg fekk lov å prøve oss på litt undervisning på laurdag. Veldig spanande og veldig artig! Eg må innrømme at eg koste meg litt, faktisk. Eg er veldig klar over at då eg var lita var det to ting eg tydeleg sa frå om at eg ikkje skulle bli når eg vart stor, nemleg sjukepleiar og lærar. No er det snart 13 år sidan eg var ferdig utdanna sjukepleiar, og no kan eg nesten ikkje vente på å få begynne å undervise! Ja ja, det er nok ikkje berre dette eg har endra oppfatning om etter som åra har gått, kan eg tenke meg. Heldigvis.

Etter at helga på Gullbotn var ferdig på søndag, kom eg på den fantastiske ideen om å kjøre til Norheimsund og Framnes, berre for å sjå. Det er berre 40 min å kjøre frå Gullbotn, så det var jo berre rundt neste sving, på ein måte. For dei som ikkje veit det så gjekk eg på Framnes i den tida det var folkehøgskule. For lenge sidan, med andre ord. Så lenge sidan at det for nokre veker sidan kom invitasjon til jubileum i juni... Smarte hjerner greier sikkert å tenke seg fram til at sidan eg har ein gut som snart er 12 år, så er det ikkje 10 års jubileum, og sidan det sjeldan blir arrangert 15 års jubileum, så må det vere... Jepp. Det er 20 års jubileum. Faktisk. Oj, oj, oj. Tida går visst litt for fort!

Men uansett så var det kjekt å sjå att skulen. Det har sjølvsagt forandra seg ein god del på 20 år, men det har jo eg òg, så det må vel vere greit. Kanskje. Hadde vore fint om alt var som før, eller? At tida hadde stått stille og eg kunne innbille meg at eg var 16-17 år igjen? Nei. Eg har for lenge sidan konkludert med at eg er glad for at eg ikkje er tenåring lenger. Sjølv om livet ikkje alltid har vore A4 så er eg så fantastisk mykje rikare no enn for 20 år sidan. Eg har ein uvurderleg, gullande god mann og tre umistelege ungar som eg elskar over alt på jord. Kvifor skal eg då ønske at eg var 17 år?? 22 år, derimot... ;-)

Regn....

Jepp. Tilbake til normalen i Bergen, altså. "Men vi er like bli!!" Vi gler oss til påske og besøk frå Molde. Men først er det påskemusikal med 5.-7. klasse på Kronstad Skole, "Har du hørt det?", i morgon kveld. Hans Arne er med, med litt blanda entusiasme rett nok, men eg trur resultatet blir veldig bra. Skulebandet som opptrådte for ikkje lenge sidan var i alle fall veldig flinke, så eg har trua!

I dag var Jørgen og Anna på besøk med kvar sin klassekamerat, bror og syster, og fekk vere med på "trekonkuranse" der det var om å gjere å gjette kor gamle dei felte trea var. Dei kosa seg!

Til helga skal vi på "gruppeleir" med cellegruppa vår og to grupper til. Det blir veldig kjekt! Vi gler oss til å bli enno betre kjent med dei vi går i gruppe med. Veldig kjekke folk. Cellegruppa hadde forresten tur opp på Ulriken i går kveld, PE var med, og fekk då tur nr 2 opp på same dag. Ikkje verst for ein gamal skrott. He he... Verre med ho som sat att heime begge gongane...

Soool!!!

Jepp, vi har sol i Bergen! Vi har hatt sol i alle fall 5 dagar på rad, om ikkje 6... Heilt fantastisk. Uheldigvis så har Jørgen bytta ut det meste av stemma si med ei stygg hoste. Dårleg bytte, forresten, det gjer at vi ikkje kan nyte godversdagane til fulle i og med at han bør halde seg litt meir innandørs enn han eigentleg har lyst til...

Før dei realitetane seig innover oss var vi ein tur på Ulriken. Etter gudstenesten på søndag byta vi sko og traska i veg opp til Ulriksbana, eller kva no den bana heiter. Det er ingen tur opp på Ulriken om vi ikkje tek taubana, skal vite! Men ei dyr glede var det, ja. Uansett kom vi opp på toppen og eg, som den hønemora eg er, tvinga på ungane både fleecejakker og vindtette jakker utanpå. Sist vi var der oppe, i påska i fjor, då bles det så gale at eg trudde eg skulle fryse forderva. Då er det jo innlysande at det er slik bestandig, er det ikkje? Nei. Tydelegvis ikkje. Sola skein frå (nesten) skyfri himmel og ikkje eit vindpust var å sjå (eller kjenne). Før 20 meter var gått måtte mora innrømme at ho var nok litt i overkant ivrig med påkledninga og ungane fekk lov å ta av ei av jakkene. Deilig.

Denne gongen gjekk vi opp på det som eigentleg er Ulriken (etter det eg har hørt...), toppen bak der taubana kjem opp. Som vanleg på fjellet ser det veldig kort ut før turen startar, for så å vise seg at det blir lengre og lengre for kvar kneik ein kjem over. I tillegg er Ulriken eit fjell "alle" går på, på kvar sin sti, så det er veldig vanskeleg å vite kva for ein av dei tusen stiane ein skal vel for å få kortast mogleg tur... Men sola skein og ungane sprang over alle haugar, att og fram og storkosa seg. Enkel søndagsunderhaldning.

Jørgen var i går på spanskkurs saman med dei i klassen som skal til Bolivia i april / mai, og i dag har han gått rundt å sitert spanske gloser og lurt på om eg veit kva det betyr. Smart unge det der! Bibelskulen har i dag vore på fjelltur, bønetur, opp på Ulriken, medan Jørgen og eg har vore her på KF og gjort lekser, sett film (Jørgen, i alle fall), hatt lang lunsj og kost oss stort. Fint ver i dag og, så dei hadde ein super tur opp på Ulriken med lunsj, sang og bøn for Bergen ++ på toppen. Ingen puslete tur med taubane der i garden, forresten! Tøffingane gjekk både opp og ned.

Våren har for alvor grepe tak i oss og vi nyt det i fulle drag. Neste veke er påske, og vi gler oss til påskekonferansen i KF og besøk frå Molde! Desutan er det berre tre månader til vi snur snuten heimover til Molde att for godt, i alle fall i denne omgangen. Tida går litt for fort for meg no, kjenner eg... ;-)

Full fart!

Vi som trudde vi skulle få eit "avslapningsår" i Bergen... He he... Her er ingen avslapping, nei!
Sidan sist:

1. Vi har vore på "treningsleir" med bibelskulen, fire dagar med arbeid på Gullbotn, leirstaden til KF Bergen. Dei dagane var det måling av dører og veggar, vasking, rydding, matlaging ++++ Det var inspirerande å observere kor tenestevillig alle i klassen er! Vi kjørte ein del opp og ned frå byen, ungane måtte jo på skulen kvar dag, og hentast att når han var ferdig, i tillegg sov eg heime og var "bakvakt" i tilfelle ei venninne trong barnevakt for storesøskena under fødselen...

2. Då desse dagane var over tok vi ei heftig feiring av 9 årsdagen til Jørgen. Vi lånte "Velvet", garasje / hall i lokala til KF. Der er det skaterampe med "tjukkas-madrasser" til å skli på, ballbinge, trampoline og teiknerom. Det var rett og slett genialt. Jørgen hadde invitert heile klassen, 28 stk (!!), men det var "berre" 21 ungar som kom... Med andre ord 24 ungar medrekna våre tre. Vi gjorde ingenting utanom å gje ungane mat og å passe på at dei ikkje skada seg alt for ille... Det endte med berre ei flis i ein fot og ein kul på ei arm, det var i alle fall det eg registrerte. Og eit hav av gåver og pengar til Jørgen, så klart.

3. Forrige helg hadde vi fantastisk besøk av to tanteungar og ein svoger. Dei to gutane kom fredag og var hos oss medan faren var på noko kjedelege styremøtegreier til laurdag formiddag. Laurdagen vart forresten tilbragt på VilVite. Stor suksess. Ikkje at det kom som noko stor overrasking, men det var kjekt at det falt så godt i smak. Det verste var søndagen då dei skulle reise heim att til Molde. Dei ville ikkje reise og våre ville helst bli med. Hmm. Konklusjonen vart at det nok var best for alle å vere hos sine respektive foreldre, dessutan er det berre tre og ein halv månad til vi flyttar heim att! Heldigvis så skjønte alle det og godtok det utan alt for mange tårer. He he...

4. Natt til måndag var eg barnevakt for to spente storesøstre, eller dei vart i alle fall storesøstre på måndag morgon! Veldig enkel oppgåve i grunn, dei sov før eg kom, så eg slapp leggebiten. Dei var våken midt på natta og sette på musikk, eller ho eldste var i alle fall våken, ho minste prøvde å nå fram med "eg vil sove!!!" Om morgonen våkna eg av at dei sette på film klokka halv sju, så eg slapp unna vekkinga og! Heilt greit det. Dei kledte på seg sjølv og syntes det var konge å sitje på i ein annan bil til skule og barnehage. Kjekke jenter. Og ein nydeleg liten bror fekk dei.

5. Onsdag var tida koma for Jørgen å bruke alle pengane han hadde fått til bursdagen sin. Han feira heime i vinterferien og her i forrige veke (med mange gjestar...), så den samla potten var rimeleg stor. De kan vel sjå for dykk at det var ein rimeleg gira 9 åring som var på tur til leikebutikken! Turen endte opp med tre esker "Dino-lego", noko av det nyaste frå Lego, trur eg, ikkje at eg greier å følgje med, eg berre registrerer at ungane snakkar om det. Etter det brukte Jørgen to ettermiddagar på å bygge lego. Og storkosa seg!

6. På torsdag reiste Per Edvin i Skien på tur med halve bibelskuleklassen (det betyr at dei er fem stk på tur, vi er tolv elevar...) og eg er då naturleg nok heime med ungane åleine i tre dagar. Logistikken når slike reiser skal organiserast er til tider ganske interessant. I og med at dei var fem som reiste var dei for mange til å ha i ein bil ut til flyplassen om dei skulle ha med sjåfør til å kjøre bilen attende til byen. Dei brukte difor bilen vår som er 8-setar. Han som skulle kjøre bilen hit att parkerte bilen sin attmed Rema rett over gata her for å sleppe å vente eviglenge på meg og ungane. Han kom nemleg attende frå flyplassen så tidleg at vi ikkje var klar til å gå ut døra. Det var i alle fall plana. Heilt til bilen vart låst med nøklane i tenninga og motoren i gang, og med all bagasjen inni bilen! Beslutninga falt og dei sprang på flyet med det dei sto og gjekk i (eller sprang i...).  No sit det altså fem stk bibelskuleelevar i Skien med nyinnkjøpte tannkostar, og forhåpentlegvis ei truse eller to og eit par strømper. Eg må berre innrømme at eg ikkje kan lat vere å synest at det er litt komisk, i alle fall for meg som sit her med all bagasjen.

Uansett vart resultatet for meg at eg måtte springe med tre ungar og ta bybana til skulen. Ikkje at ungane sørga over det! Utanom VilVite er bybana det desidert artigaste og mest spanande med heile Bergen, i følge våre tre håpefulle. No fekk dei til alt overmål ta bybana til skulen to gonger på ei veke! På måndag var eg som sagt barnevakt og hadde bilen med der. Då var plana at PE skulle ta med ungane på bybana, noko som -as allways- var ein stor suksess. Det vart det denne dagen og. Ein ekstra bonus var at fordi eg ikkje visste kor lang tid vi ville bruke på turen så starta vi tidleg og endte opp med at ungane kom tidlegare på skulen enn på lange tider! -det vil med andre ord sei at dei kom meir enn eitt minutt før klokka ringte...

Om ikkje alt dette var nok så skein sola i heile dag! O lykke! Det er vår! God helg, Guds signing over helga! :-)

I vanleg gjenge igjen.

Vinterferien er bak oss og vi er godt i gang med skule igjen. Ungane skal ha skidag på fredag, forstå det den som kan! Endeleg held våren på å sige innover oss, og så skal dei forsyne meg kjøre i milevis i buss for å kome på fjellet for å finne snø! Beats me! Det går over min forstand... Uansett betyr det at vi må sjekke skiparken til ungane. Heldigvis var det informert om skidagen før vinterferien, så PE raska med seg det som var av ski og skisko i (forhåpentlegvis) rett størrelse frå garasjen i Molde. Ser i grunn ikkje det store poenget i å investere i nye ski til ungane no, det er sannsynlegvis (forresten, det er heilt sikkert) den eine dagen dei får brukt det før det er for smått... Vi får sjå.

Ellers har vi hatt to dagar med finver i Bergen etter at vi kom ned att på søndag. To av tre dagar utan regn, ikkje så verst det! Kjenner at våren er på full fart framover og det er godt!

Dei siste dagane av vinterferien vart like godt brukte som dei første, ikkje minst feira vi 9-åringen med stort selskap på laurdag. 10 ungar og 15 vaksne er ikkje å forakte! Akkurat no sit bursdagsbarnet og bygger tecnolego, og han verkar rimeleg fornøgd med det. He he...

Turen nedover gjekk veldig greit, om vi ser vekk frå det faktum at Anna kasta opp før to timar var gått... Det er lenge sidan sist ho var bilsjuk, og det vart berre med den eine gongen, så vi reknar med at det var punktum for den karriera!

Det store høgdepunktet i framtida no er at vi får søskenbarnbesøk om litt over ei veke. Juhu! Då står sjølvsagt ein tur til VilVite for dør! Vill jubel i heimen... Verdt eit besøk om du er i Bergen. Ja, veit eg har sagt det før, men ein god ting kan ikkje bli sagt for ofte, er det ikkje noko med det?

Stressa??

Oj oj oj... Det er jammen godt vi har god sosial kondis! Ei veke i koffert og i lånte senger er veldig utfordrande, men artig! Den største utfordringa er at alt helst skulle skjedd samtidig, for vi vil sjølvsagt ha med oss mest mogleg når vi er heime!

På dei knappe dagane vi har vore på tur har vi besøkt tre tante- / onkelpar, eitt sett besteforeldre, gode naboar i huset vårt, overnatta i tre forskjellige hus, hatt ein "avslappingsdag" hos mamma og pappa, truffe gode vener i Molde, eg har vore med frisøren (for det finns ikkje noko frisør i Bergen som kan slå Marita i Molde!), ungane har vore med ein dag på skulen "sin"..... Det er berre 5 dagar sidan vi kjørte frå Bergen! I morgon er det tur på arbeid (berre besøk, eg skal ikkje arbeide, nei!!) og på kafè for min del, Jørgen er bedt med på kino av søskenbarnet sitt, og før vi kryp til køys skal vi flytte oss til hus nr 4 på turen, foreldra til Per Edvin. Puh!

Men vi har det så bra! Vi er velsigna med gode vener og fantastisk familie, vi lid inga naud på noko som helst måte. Det er på mange måtar godt å kjenne at vi har sakna dei vi har vore vande med å ha rundt oss, og at det kjennes ut som om vi ikkje har vore vekke meir enn ei helg. Ungane treng knapt å seie "hei" før dei er i gang med leiken som om dei såg kvarandre dagen før. Det er godt å sjå. Vi gler oss til fortsetjinga!

Vinterferie!

Vinterferien er i gang, i alle fall for oss. Vi er heime i Romsdalen (jippi!!) og her er ferien akkurat over.. Ungane synes det er heilt greit, for då får dei vere med ein dag på skulen her i Molde. Det sluttar aldri å forundre meg at dei er så gira på å gå på skulen i ferien sin! Eg kan forstå at dei synes det er kjekt å treffe att venene sine, men likevel... Ikkje at eg klagar, altså, ein dag med gratis "barnevakt" så vi får ordne alle moglege saker og ting er veldig greit!

Denne gongen hadde vi "familie-besøks-turnè" på turen heim. Vi delte turen oppover frå Bergen på to dagar og tok ei overnatting i Loen hos tante Marit og onkel Ola. Alltid like koseleg å kome dit! Gode folk og godt fellesskap. -og fullt hus! I tillegg til oss kom tre ungar / svigerbarn heim, så vi var tilsaman 10 stk... Veldig kjekt. I går stoppa vi i Stordalen hos tante Ann Kristin og onkel Ørjan, der fekk vi servert kake og kaffe for å feire fireåringen! Litt på forskot rett nok, men veldig artig for oss!

Konklusjonen etter kjøringa denne gongen er at det er mykje psykologi bak ein god kjøretur. På fredag var alle innstilte på at vi skulle kjøre "berre" halvvegs, altså til Loen. Ungane var kjempeglade fordi dei skulle ha "så kort tur", og starta å spør om det var langt att etter ein time. Det var veeeldig lite inspirerande for foreldra som då i nesten fire timar måtte sei at "nei, vi er ikkje snart framme!" "Berre halvvegs" frå Bergen til Molde er ein kjøretur på fem timar, så den korte turen ungane såg fram til var i grunn ikkje så kort! Ungane våre har utvikla ein veldig god "bilkjøringskondis" og er vanlegvis eksepsjonelt lite masete på lange bilturar. Har ein mistanke om at formuleringar som "berre halve turen" ikkje skal inngå i opplading til bilturar i framtida!

Uansett så gler vi oss over å vere ei veke i heimlege trakter. Vi skal leve som flyttsamar og har aldri meir enn to overnattingar på kvar plass i eitt strekk, men vi rekk å helse på mange vener og mykje familie! På laurdag før vi reiser ned att feirar vi 9 års dagen til Jørgen og får ei heidundrande avslutning på ferien vår. Vi har det godt!

Episode 2: 2012

Etter jul har det skjedd mykje! Vi har hatt siste helga i praksis på Askøy, vore på seminar med Chris Gore frå "Healing Room" i USA, Hans Arne har blitt helbreda, og han har vore på klassefest (!!!) for første gong. Ja, og så har vi vore på leir på Gullbotn med "sentrumsgruppene", Hans Arne har vore på "Race-leir" og forskarkurs, og eg har hatt bursdag og morsdag og vore på "tabuseminar" for jenter.

I tillegg til alt dette har vi starta på det Nye Testamentet og "læren om Gud" på skulen. Vi har så mange spanande dagar! :-) Vi er så takknemlege til Gud for alt vi får vere med på og oppleve. Som om ikkje alt dette var nok, så viser det seg at januar gjekk med overskot! I alle fall for familien Frisvoll i Bergen... Halleluja! Gud er sanneleg god mot oss.

Praksishelga vi hadde på Askøy kan de lese om her: http://bibelelev.wordpress.com/2012/02/09/praksishelg-pa-askoy/

Kva som fangar interessa og pirrar nysgjerrigheita av alt det andre eg ramsa opp veit eg ikkje, men eg kan i alle fall sei at "tabuseminar" er veldig bra! Det var to jenter / kvinner / damer (kva kaller ein eigentleg slike??) på 23 år som hadde konkludert med at det mangla fokus på "sex og sånn" - altså tabu-samtaleemna som vi helst unngår... Så dei gjorde noko med det. Fantastisk! Slikt likar eg. Dei var utruleg flinke og hadde med veldig mange essensielle tema som vi... tja, som vi ikkje så veldig ofte snakkar om, i alle fall... He he... Det heitte ikkje "tabuseminar" for ingenting! :-)

Om det er noko anna av det eg lista opp det er ønska ei nærare utgreiing om, ver venleg å ta kontakt! ;-D Legg att ein kommentar her eller der, så skal de nok få svar! ;-) Det neste som no står på plana er tre dagar med "prekenlære" før vi tek vinterferie om ei veke. Det skal bli godt å treffe att kjente og kjære i Romsdalen! No skal eg legge meg. Det er jamman meg på tide!!

Snart jul!

Nok ei veke og helg er over, tida flyg!! Det er ikkje meir en litt over 6 veker til vi skal heim til jul! Det blir kjekt. Vi kjem nok heim til mamma og pappa seint på "bittelillejulaften". Etter det får vi sjå kvar vi ender opp, vi har jo ikkje hus å bu i i Molde... He he. Vi får bu på legd rundt om, vil tru (i alle fall håper vi...) at det går greit! Plana er i utgangspunktet å vere inni Eresfjorden på julaften, så tek vi det litt etter som det fell seg, trur eg. Eg skal ha to vakter på Med 4, 1. og 2. juledag, med andre ord mest mogleg pengar for minst mogleg arbeid! :-D

I helga var vi på kurs, "Hjertets murer" som handla om korleis episoder vi opplever og erfaringer vi gjer oss formar oss. Ikkje alt formar oss på noko god måte, så istaden for ein mur bygd etter Guds loddsnor så får vi ein skeiv mur som fungerer som forsvarsverk mot verda rundt oss. På kurset lærte vi korleis vi skal kjenne dette igjen og kva vi må gjere for at muren skal bli rett, slik Gud har tenkt at det skal vere. Korleis vi skal bli den personen Gud har skapt oss til og tenkt at vi skal vere. Veldig bra kurs, viktig!

Vi hadde med oss ungane, for det er nemleg ikkje så lett å trylle fram barnevakt for tre ungar ei heil helg når alle dei i kjenner som kan gjere det bur litt for lagt unna... Dei var så flinke! Dei hadde med seg ein god del lego og andre leiker i tillegg til DS og filmar. Dei underholdt seg sjølv store deler av dagane og storkosa seg med å vere på Gullbotn igjen. Vi har tre flotte ungar!

I dag har vi hatt fri fordi vi brukte heile helga på kurs. Det gjorde godt, men vi har ikkje fått gjort så mykje skulearbeid som vi lata som om vi skulle... Vi var tydelegvis slitne etter helga, for vi sovna på sofaen begge to! Men vi har kvelden for oss. He he...